Nútíma tómarúmflöskan var fundin upp af skoska vísindamanninum Sir James Dewar árið 1892. Þegar hann stundaði rannsóknir á fljótandi gasi-ferli sem krefst lágs hitastigs-þurfti hann ílát sem gat einangra gasið frá umhverfishita. Hann fól glertæknimanni að nafni Burger að blása í tvöfalt -veggað glerker; innri yfirborðin voru húðuð með silfri (eða kvikasilfri) og loftið á milli veggjanna var tæmt til að mynda lofttæmi. Þetta ílát er þekkt sem „Dewar flaska“ og gæti haldið hitastigi innihaldsins -hvort sem það er heitt eða kalt-í langan tíma. Vegna þess að þessar flöskur eru fyrst og fremst notaðar á heimilum til að halda vatni heitu, eru þær almennt nefndar "heitavatnsflöskur" eða hitabrúsa.
Smíði tómarúmflösku er tiltölulega einföld. Í kjarna þess er tvöfaldur-veggaður glerfóður; rýmið á milli veggja er rýmt til að skapa lofttæmi og húðað með silfri eða áli. Tómarúmið kemur í veg fyrir varmaflutning í gegnum varma, en glerið sjálft er lélegur hitaleiðari; silfurhúðin endurkastar geislunarhitanum aftur inn í ílátið. Varmaflutningur á sér stað fyrst og fremst með þremur leiðum: leiðni, varmarás og geislun. Tómarúm á milli veggja útilokar loftsameindir og hindrar þar með bæði varmaleiðni og varmaleiðni. Með því að bæta endurskinshúð á innri veggina til að lágmarka hitageislun, skapast mjög skilvirkt en samt ódýrt varmaílát. Aftur á móti, þegar flöskan geymir kalda vökva, kemur það í veg fyrir að ytri hiti berist inn í það. Tappinn er venjulega gerður úr korki eða plasti-efni sem leiða illa hita.
